Sesler gittikçe uzaklaşıyor.Sonu görünmeyen bir patikadayım.Yolum uzun görünüyor ağır ağır ilerliyorum.Başımı gökyüzüne kaldırıyorum annem,babam kardeÅŸlerim…
Zayıf bünyeli bir çocuktum.ÇocukluÄŸumu hatırladığımda her zaman hasta oluÅŸum gelir aklıma Bir türlü sabahı olmayan uzun geceler yanımda annem… anneciÄŸim….
Bir eli alnımda sürekli kontrol ediyor. Gece uzun ,ben ateÅŸler içinde, annem yorgun,annem bitkin…. Masallar anlatıyor bana .Dinlemezdim ben yaÅŸardım bu masalları adeta kabarık etekler içinde bir prenses olurdum mesela , bedenimdeki virüs büyürdü, büyürdü, kocaman bir dev olurdu kaçırmak isterdi beni uzaklara.Annem bırakmazdı sıkı sıkı tutardı ellerimi.Hep korurdu, kollardı, severdi beni anneciÄŸim.Ne güzel masallar anlatırdı bana.
Kimin sözüydü hatırlayamadım EÄŸer tanrı cenneti vaad etmeseydi insanlara, hiç kimse ona secde eder miydi acaba? Karşılıksız ,beklentisiz sevmek var ya, böyle bir ÅŸeye ÅŸahit olmadım ben bu dünyada Belki bir tek annem vardı hiç bir beklentisi olmadan veren .Çok emeÄŸi geçti bana…Hiç ödeyemedim ki…
Gözüm eşime ve çocuklarıma takılıyor sonra Allahın bana armağanları onlar.Onlarla sarıldım hayata.Üzüntülerine ağladım,sevinçlerine güldüm.insan olmanın her türlü durumunu yaşattılar bana
Gökyüzündeki bu büyük aile fotoÄŸrafı silinmeye baÅŸladı .FlulaÅŸtı.Yüzlerdeki gülümsemeler belli belirsiz bir hal aldı, yavaşça kayboldu.Ardından bir yıldız yaÄŸmuru…
Işıl ışıl. YavaÅŸ yavaÅŸ yürümeye devam ediyorum bu saÄŸanak yıldız yaÄŸmuru altında.Kar taneleri gibi düştükleri yerde tutunamıyor, ışıltıları sönüyor, söndüğü yere bir baÅŸka yıldız düşüyor sonra ….
Yıldız düşüyor yürüdüğüm patikaya ,etime,saçlarıma,
Dokunuyorum çıplak tenime,üşümüyorum,sıcak ta değil böyle şeyler hissetmiyorum burada,Endişelerim.yok,korkularım yok,Çıplaklığımdan utanmıyorum da .Şimdi bu duygular ne kadar da saçma geliyor bana.İçimde derin bir huzur duygusu yürüyorum sadece
Ellerim çıplak tenimde dümdüzüm .Kadın deÄŸilim artık,ama erkekte deÄŸilim.Cinsiyetimi soyunmuÅŸum bu yolda…Bilmem neden?Artık ÅŸaşırtmıyor beni hiçbir ÅŸey patikanın her iki yanında bulunan , filizlenen,açan bir anda solan rengarenk ışıltılı çiçekler bile .
Yılbaşı ağaçlarının süslendiği renkli minik ışıklar gibi ışıl ışıl yanıp sönüyor ve sürekli aynı şey tekrarlanıyor
Hızlı hızlı .Filizleniyor, büyüyor, açıyor ve ölüyor.Acaba her şey o kadar hızlı mı yaşamda.?
Yürüyüşüm hızlanıyor yokluyorum kendimi öncem yok hatırlayamıyorum hiçbir şeyi kimim,nerden geldim.Arkaya bakıyorum ,az önce yürüdüğüm yollar yok ,açıp solan çiçekler yok ,öncem yok,sonram umurumda değil .Yürüyorum hızlıca
Attığım her adımda ayaklarım yerden kesiliyor yükseliyorum .Ben mi yükseliyorum yoksa Yukarı doÄŸru çekiliyor muyum bilmiyorum…
Kollarım açık iki yanımda, başım dik ,gözlerim kapalı
Yükseliyorum...Yükseliyorum…Yükseliyorum…
Allahım sana geliyorum…
