Bir kâðýt parçasý gibi tutuþur,
Islak kaldýrýmlar ve karanlýklar.
Her gece bir baþka sarhoþun olur;
Sokaklara baygýn düþen ýþýklar.
Sabahlara kadar uykusuz kalýr,
Islak kaldýrýmlar ve karanlýklar.
Yalnýz baþýnayken çalan þarkýlar,
Bir ihtilal kadar acýmasýzdýr.
Kiminin evladý düþer aklýna,
Kiminin gönlünü yakan bir kýzdýr.
Herkes uykudayken çalan telefon,
Bir ihtilal kadar acýmasýzdýr.
Çözülür, en gizli sýrlarýn dili,
Lal bile gönlünden geçeni söyler.
Yýldýzlar uzaktan iþmar etse de,
Sessizce içine kapanýr köyler.
Duygular huþuyla canlanýr tende,
Lal bile gönlünden geçeni söyler.
Ve anneler ninni söylerken dalar,
Çocuklar gülerek kalkar ayaða.
Karanlýk eriyip aktýðý zaman,
Bir ýþýltý vurur þu karþý daða.
Güneþ emekleyen bir çocuk gibi,
“Ben geldim” diyerek kalkar ayaða
Mehmet Taþtan
Ankara / 2008
